poetry, essays and narrativas (copyright ©)

fate, nė mesin e mesnatės

me kujtohet fare mire fundi i viteve ‘90.

lusi sa kishte ardhur nga italia dhe kishte sjelle me vete sistemin karraoke qe perdorte kur ishte ne lokalet ne lago di lecco dhe ishte instaluar te baci, te vendi ku benim plazhin, ne radhime. cdo mbremje ai kendonte per pushuesit e hotelit-te restorantit "mrekullia e ujqerve".

na u be dhe neve zakon qe mbasi mbarronim plazhin atje, niseshim per vlore. benim nga nje xhiro darke dhe aty nga ora 23, ktheheshim prape aty dhe e kalonim naten me lusin.

nje mbremje lusi mu lut te ulesha une e te kendoja. ai e njihte fare mire repertorin tim dhe se pak a shume ai i kishte kenget qe mua me pelqenin. ne fillim nuk doja por ishin miqte qe me binden. u ngrita dhe vajta. u ula te vendi dhe morra mikrofonin ne dore duke kerkuar se me cilen kenge do ta filloja.

s´kaloi pak dhe thashe: mirembrema te nderuara zonja dhe zoterinj. une jam fate velaj dhe ju uroj degjim te kendshem ne emisionin tim: "fate ne mesnate, ose me mire te them ne mesin e mesnates time".

fillova te kendoja...si gjithmone kenget qe me kishin shoqeruar neper femijerine, rinine time...battisti, morandi, dalla, cocciante...etj.

s´kaluan shume dite dhe njerezit beheshin akoma e me shume dhe filloi te vinte gati e gjithe shoqeria ne "emisionin tim" ku ne pushimet mes kengeve tregoja histori.

mirembrema dhe mirserdhet ne "fate ne mesnate...." e keshtu nate per nate deri nç të gdhirë.

nje nate erdhi dhe ish shoku im i bankes ne shkollen fillore...kur e pashe te ulur ne mes shume tavolinave humba ne kujtime.

mbaje mend atehere shkolla fillore fillonte ne mbasdite ne oren 13.30. isha vetem 10 vjece atehere dhe ne radio, cdo te premte, ne te njejten ore qe fillonte mesimi lelio luttazzi te radio uno prezantonte hit parade. me ishte bere zakon qe cdo te premte oren e pare te mesimit te veja me vonese.ate te premte...vajta me vone se heret e tjera.

hyra ne klase...mesuesja qe e dinte qe une degjoja hit parade filloi perseri te me qortonte dhe se kesaj radhe ishte merzitur se une vajta oren e dyte. u ula i gezuar ne bank dhe i thashe shokut tim te bankes: lucio battisti ne vend te pare me "il mio canto libero".

rrija ulur ne vendin tim me mikrofonin ne dore dhe shihja akoma shokun e klases fillore te ulur ne nje tavoline me nje femer...

te nderuar zoja dhe zoterinj,

fillova mbremjen time.me lejoni qe te beje nje pershendetje speciale kete mbremje: dua ti kushtoje nje kenge nje cifti te ulur mes jush. te gjithe prisnin se kujt do ja kushtoja.

dua te kendoje "il mio canto libero" per shokun tim te bankes ne shkollen fillore. ai u ngrit ne kembe bashke me shoqen e tij dhe te gjithe e pane.

kendoja:

"in un mondo che

non ci vuole più

il mio canto libero

sei tu..."

dhe humba perseri ne kujtime...

behari sapo kishte mbarruar dhe une sapo isha kthyer nga pushimet, nga vlora per vjene. ishte aty nga mesi i shtatorit dhe u nisa per te nje dyqan ne lagjen 6 qe mbante muzike italiane...vajta dhe po kerkoja nje “cd” te battistit...

e gjeta.

perpara se te paguaja nuk mu durua dhe e vendosa ne player dhe vura kufjet ne vesh e po e degjoja...nga larg shikoja shitesin qe po me vezhgonte...kur vajta te paguaja me tha: te pelqen battisti? u rrita me te i thashe.

a e di qe vdiq pardje me tha...

ashtu sic isha humba ne vetvehte dhe nga syte me rrodhen lotet .

shitesi po me shihte i habitur dhe me tha: nuk ndjehesh mire?

sigurisht qe nuk ndjehem mire i thashe...vertete nuk ndjehem mire.pardje vdiq nje pjese e kujtimeve te mia, e femijerise sime.

vitin tjeter, kur vajta ne lecco nuk mund te rrija pa vajtur ne molteno, te varri i battistit.

në prill të vitiit 2001, me ftesë të parlamentit europian në Bruksel, unë hapa një ekspozitë personale atje, në hapësirat e saj.

mbaj mend fare mirë kur një ditë, duke biseduar me vizitorët e shumtë, deputet nga vende të ndryshme, nga larg, pashe te me afrohej dikush qe mu duk si fytyrë e njohur.

e ndiqja me sy, aty nga vendi ku isha duke biseduar me vizitorine fundit dhe, sapo ai u largua, ju afrova atij  te ndaluar te një nga pikturat dhe e njoha.

Ishte claudio martelli, ish minister italian,  i njohur nga lajmet qe ndiqja te raiuno,  mbasi kishte hartuar  dhe ligjin per emigrantet.

e lashe te sodiste pikturat dhe nje moment u kthyehe nga une dhe me tha:

-          shume nga pikturat e tua kane tituj te çuditshem, si te kengeve te famshme italiane.

mos valle jeni frumezuar nga battisti kur i keni realizuar ato?

-          po i thashe, -  dhe qendruam perball njeres te ciles ai nuk  ja ndante syte.

e shihte ate pa ha hequr syte dhe papritur, si per çudine time filloj te kendonte:

“sono al buio, e penso a te.

për ta vazhduar une: “chiudo gli occhi e penso a te.”

dhe ai me tutje: “io non dormo e penso a te.”

 

fate velaj, salzburg, 27 korrik 2012