poetry, essays and narrativas (copyright ©)

fate, nė mesin e mesnatės

Fate në mesin e mesnatës

Më kujtohet shumë mirë fundi i viteve ‘90.

Lusi sapo kishte ardhur nga Italia dhe me vete kishte sjellë sistemin karraoke që përdorte nëpër lokalet e Lago di Lecco dhe ishte instaluar në Radhimë, tek hoteli "Mrekullia e ujqërve" që i takonin Baçi’t dhe çdo mbrëmje, këndonte për pushuesit e hotelit,

Ngaqë dhe ne aty e bënim plazhin na u bë  zakon që mbrëmjeve të riktheheshim përsëri, dhe e kalonim natën duke dëgjuar Lusin të këndonte.

Një mbrëmje, Lusi më ftoi të ulesha tek vendi i tij e të këndoja. Ai e njihte “repertorin” tim dhe se pak a shume i kishte këngët që mua më pëlqenin. Fillimisht e kundërshtova por ishin miqtë që më bindën.

U ngrita dhe shkova.  

U ula tek vendi dhe morra mikrofonin në dorë duke kërkuar nëpër mendje se me cilën këngë do t'a filloja.

Pas pak, ju drejtova të pranishmëve dhe thashë: mirëmbrema të nderuara zonja dhe zotërinj. Unë jam Fate Velaj dhe ju uroj dëgjim të këndshëm në hapësirën time të cilën po e quaj "fate në mesnatë, ose më mirë të them, në mesin e natës time".

Fillova të këndoja.

Si gjithmon, këngët që më kishin shoqëruar nëpër rinine time. Battisti, Morandi, Dalla, etj.

S´kaluan shumë ditë dhe njerëzit e ulur në verandë po shtoheshin dhe nga qyteti, filloi të vinte gati e gjithë shoqëria ime për të më ndjekur “live” e ku në pushimet mes këngëve tregoja histori.

Mirmbrëma dhe mirserdhet në "Fate në mesnatë..." e keshtu natë për natë deri në të gdhirë.

Një natë kishte ardhur dhe ish shoku im i bankës në shkollën fillore. Kur e pashë të ulur në mes shumë tavolinave, humba në kujtime.

…mbaj mend se atë kohë, shkolla fillore fillonte në oren 13.30 mbasdite. Isha vetëm 10 vjeç atëhere dhe në radio, çdo të premte, në të njejtën orë që fillonte mësimi, Lelio Luttazzi te Radio Uno, prezantonte Hit Parade, klasifikimin e këngëve më të bukura.

Sinjë I apasionuar I madh I muzikës dhe çdo gjëje italiane, më ishte bërë zakon që çdo të premte, orën e parë të mësimit të shkoja me vonese.

Atë të premte, shkova në mësim më vonë se herët e tjera.

Hyra në klasë.

Mësuese Lili e dinte që unë dëgjoja Hit Parade, e për të cilën ishte ankuar dhe tek pridrit e mij në takimin e të enjtes, filloi përsëri të më qortonte por që kesaj radhe, ishte merzitur tej mase sepse unë, shkova në fundin e ores së dytë.

U ula në bank dhe i thashë shokut: e more vesh? Kënga "il mio canto libero" e Lucio Battisti’t, mbërriti në vënd të pare…

Qëndroja akoma ulur në vendin tim me mikrofonin në dorë dhe shihja shokun e klasës fillore t ulur në një tavolinë, shoqëruar nga një femër.

„Të nderuara zonja dhe zotërinj. Mirseredhët në Fate në mesnatë…” - fillova mbrëmjen time. Më lejoni që qysh në fillim, të bëj një përshëndetje special. Dua të këndoj një këngë për një çift ulur midis jush. Për dike, me të cilin më lidhin kujtime.

Të gjithë prisnin se kujt do t‘ja kushtoja këngën dhe filluan të shihnin nëpër tavolina se mos vallë dikush lëvizte.

Dua të këndoj "Il mio canto libero" për shokun tim të bankës në shkollën fillore. Ai u ngrit në këmbe duke vendosur dorën tek zemra dhe unë fillova.

"in un mondo che

non ci vuole più

il mio canto libero

sei tu..."

dhe humba përsëri në kujtime...

 

Stina e verës së vitit 1998 sapo kishte mbarruar dhe ne u kthyer nga pushimet, udhëtimin e së cilës nga Vlora për Vjenë, e kryem me targetin për Brindisi.

Ishte mesi i muajit shtator dhe ngaqë gjatë gjithë autostradave të italisë kisha shijuar muzikën e tyre, nisa për tek një dyqan në lagjen 6 që shiste dhe muzikë italiane...

Hyra brenda dhe ju drejtova tabelës që tregonte se ku ndodheshin ato.

Mes gjithë atyre CD kërkoja Lucio Battisti‘n...

E gjeta.

Shkova ta paguaja por nuk m’u durua dhe e vendosa CD në një player aty pranë për ta dëgjuar. Shikoja shitësin që po me vëzhgonte dhe kur u riktheva ta paguaja, më tha:

Të pëlqen Battisti?

U rrita me të, - i thashë.

A e di që vdiq pardje, -  mu përgjigj ai

Ashtu siç isha humba në vetvete dhe nga sytë më rrodhën lotët .

Shitësi po më shihte i habitur dhe më pyeti nëse nuk ndihesha mirë?

Sigurisht që nuk ndihem mirë ju përgjigja. Pardje nuk vdiq vetëm Battisti. Pardje vdiqën dhe një pjesë e kujtimeve të mia, e fëmijërisë sime.

Vitin tjetër, kur me familjen shkuam të takonim miqtë tanë në Lecco, nuk mund të rrija pa shkuar në Molteno, të çoja dy lule tek varri i Battistit.

Fati do ta donte që në prill të vitiit 2001, me ftesë të parlamentit europian në Bruksel, unë do të hapja një ekspozitë personale atje.

Në njërën prej ditëve, duke biseduar me disa deputet nga vende të ndryshme, nga larg, pashë dikë që m‘u duk si fytyrë e njohur.

E ndiqja me sy dhe, sapo të tjerët u larguan, ju afrova dhe e gjeta duke soditur njërën nga pikturat.

E njoha.

Ishte Claudio Martelli, ish ministër italian, i njohur nga lajmet që ndiqja tek Raiuno, i cili kishte hartuar dhe ligjin për emigrantët.

E lash t’i sodiste në qetësi pikturat dhe një moment u kthye nga unë dhe më tha:

-          Shumë nga pikturat e tua kanë tituj të çuditshëm, si të këngëve të famshme italiane.

Mos vallë jeni frymëzuar nga Battisti kur i keni realizuar ato?

-          Po, - ju përgjigja dhe qëndruam përball njërës së cilës ai nuk  ja ndante sytë.

E shihte atë dhe papritur, si për çudinë time, filloi të këndonte:

“sono al buio, e penso a te.

për ta vazhduar unë: “chiudo gli occhi e penso a te.”

dhe më tutje ai: “io non dormo e penso a te...”

 

Salzburg, e premte 27 korrik 2012