poetry, essays and narrativas (copyright ©)

motel džep

...kisha kaluar qytetin e niš-ishit dhe sapo kisha paguar "putarina"-n në leskovac, ose siç quhet ndryshe pagesa e autostradës dhe vura re se, ishin bërë gati 1000km deri aty kur vendosa të ndaloja te motel džep, pak më shumë se 30km më tutje. tashmë, unë mund të hyj në klientët e vjetër të tij mbasi aty, sa herë që kaloj atyre anëve, ndaloj për kafe apo mëngjeseve për të ngrënë diçka të cilën ma sjellë vlada, pronari i cili më ulet pranë dhe fillon të më pyes për erwini-in, shokun tim piktor nga salzburgu, duke kujtuar gjithmonë atë natë të bardhë dëbore kur të porsakthyher nga ekspozita që kishim pasur në ohër, n'a kishin gati traumatizuar në plevit e në një tufan dëbore të pa përjetuar më parë punonjësit e doganës në preshevë, të cilët thjeshtë bënin sikur kontrollonin dokumentat e n'a linin me orë të tëra në pritje sa më në fund u bëmë "esëll" dhe e kuptuam se mbas sharjeve të herëpashershme "jebemti majku u pičku i sestru u guzu" nuk qëndronte ndonjë moskuptim i tyre për ndonjë paqartësi në dokumentacion por tërbimi mbi "trashësinë" tonë që s'po e kuptonim akoma që duhet tu jepnim ndonjë euro...
kishte vajtur ora 2 e mëngjesit dhe me dëborën që na përplasej xhamave të makinës vendosëm të flinim gjëkundi mbasi ishte gati e pamundur udhëtimi për në vjenën e largët në atë bardhësi që sa vinte na dukej se bëhej akoma dhe më e bardhë. 
sapo po bëhej gati për të hyrë drita e ditës së re, kur lexuam një tabelë anës rrugës që n'a informonte se mbas 5km, ishte motel džep. i ramë ziles aq e kaq herë dhe kur vumë re se asnjë nuk po e hapte derën vajtëm te makina dhe filluam t'i binim borisë deri sa te dritarja e katit të dytë lëvizi perdja dhe nuk do zgjaste shumë kur degjuam kërcitjen e derës dhe përpara nesh u shfaq një burrë aty te 50-at të cilit akoma pa i thënë "dobro veče" e pyeta "imate li slobodnhi soba" dhe ai mbasi i hodhi dhe një herë një shikim rrugës së mbushur si dhe tavaneve të makinave plotë dëborë, na i bëri me dorë të hynim brenda dhe bashkë me të u ngjitëm në një papafingo në katin e tretë për të hyrë brenda në një dhomë që ishte aq e ulët sa menduam se duhet të ishte dhomë fëmijësh por që nuk i bëmë naze sepse e kuptuam që vetëm ajo duhet të ishte e lirë dhe mbasi i thamë të zotit "hvala", mbyllëm derën dhe u futëm shpejt nëpër krevatë...
edhe kësaj radhe vlada sa më pa që isha ulur në verandë u afrua dhe mbasi i hodhi një sy djalit duke e shoqëruar nga këmba te koka si për të thënë "sa qënka rritur" u fut përsëri brenda dhe nuk zgjati shumë kur erdhi kamarieri i cili n'a solli filxhanët e kafesë ku anash pjatës kishte nga një llokum. 
ndejtëm një farë kohe aty nën hijen e pemëve në verandë dhe vazhduam rrugën për pogradec por që vapa e madhe e gushtit si dhe radhat e shumta në kufirin hungari-serbi e në veçanti ato nëpër putarina-t autostradave e kishin bërë të tyren dhe vendosëm të ndalonim në vranjska banja, një stacion termal diku pa hyrë në qytetin e vranje-s, 40km përpara se të hysh në maqedoni. 
sa hyra në hotel, akoma pa pyetur nëse kishte dhomë bosh apo jo, e para gjë që kërkova ishte të pija nje "jelen pivo" dhe sado që kisha bërë shumë ndalesa nëpër stacionet e  autostradave, apo siç quhen “benzinska stanica”, më ishte krijuar një ndjesi se, etjen e madhe që kisha, mundej të ma shuante  vetëm ajo pije.
u ula diku në terrasën e hotelit “zelezničar” dhe prita sa erdhi kamarieri me tabakanë me shishen e birrës dhe me sytë që më ishin fiksuar te pylli i dendur e parkun plotë lule që e rethonte godinën, vazhdoja të pija me shishen që se hiqja nga dora dhe ndoshta nga etja fillova të përforcoja idenë se, "jelen pivo", është birra më e mirë në serbi...

fate velaj - 01.11.2015