poetry, essays and narrativas (copyright ©)

welser-möst

unë nuk e kam marrë vesh akoma se cilat ishin shkaqet e mërzitjes që çuan franz welser-möst të dorëhiqej nga posti i dirigjentit dhe drejtorit artistik të filarmonisë së vjenës por, një mendje m'a do që duhet të kenë qënë arsye të forta se, mbas gjithë asaj kohe aty dhe aq e kaq sukseseve nuk mundet robi të largohet vetëm e vetëm se nuk i pëlqente më fytyra e njërit prej instrumentistëve.

sidoqoftë, interesi më shoqëroi për një kohë të gjatë sado që dhe koncertet e vitit të ri, pa të në krye të orkestrës, sesi më dukeshin. nuk dua të them se dirigjentët e tjerë nuk ishin të duhurit por, seç më ishte krijuar një farë afeksioni për të. për atë elegancën që i ishte qëndisur. për atë pamjen aristokrate që më jepte përshtypjen se ishte dërguar posaçërisht nga johann strauß, mbas bisedave me aloisia'n, stërgjyshen e franz'it dhe miken e tij për të n'a treguar neve, të sotmëve se, kështu ishte dhe atëhere, kaq e qëndisur, kaq e stolisur e kaq e florinjtë koha kur ai vjenezi johann strauß kompozonte “danubin blu” dhe, përpara se t'a shfaqte në publik, ju a paraqiste miqve të tij, aty te kafehaus “dommayer”, lokali i saj, në të 13in distrikt të vjenës.

mua më kujtohet akoma mirë viti 2011 kur, me rastin e 20 vjetorit të ardhjes sime në austri, familja më dhuroi bileta për sinfoninë nr.9, të antonin dvorak, atë me titull "from the new world” dhe aty në holl, përpara se të fillonte shfaqja e pashë, ashtu të perhumbur mes njerëzve të shumtë dhe kjo ishte dhe hera e fundit...mbasi unë vazhdova udhëtimet e mia të pafundme ndërsa ai, mbas pak do të largohej për të vazhduar në rrugën e tij, drejtimin e një filarmonie po aq të famshme, atje në "botën e re", në usa.

ngjarjet do t'a sillnin që një ditë të fillim nëntorit, të asaj vjeshte të thatë të 2014s, kur gjethet prej kohësh kishin filluar të binin dhe njerëzit sapo kishin filluar të vishnin rrobat e trasha të dimrit e kur sobat duhet të ishin ndezur mbasi nga çatitë tek tuk dilte ndonjë fjollë tymi i avullt gri, një ftesë e ardhur nga ohio e largët, për të hapur një ekspo me fotografi në "cleveland city hall" do më gëzonte shumë jo vetëm për faktin se do paraqisja fotografitë e mia në një vend ku arti i fotografisë dhe në veçanti i asaj fotografie që qëndron më shumë pranë meje, është i ulur këmbëkryq në shiltenë pranë sobës por, edhe të asaj se do më jepej mundësia të shihja e dëgjoja nga afër orkestrën e clevelandit, "the big five" e më të famshmëve të amerikës, dirigjent dhe drejtor artistik i së cilës ishte, franz welser-möst.

të parën gjë që bëra përpara se të nisesha ishte ajo që lajmërova në bashki se dëshiroja me patjetër të takohem me franz welser-möst dhe j'u luta të hynin në kontakt me zyrën e tij për të më lënë një takim me të. të nesërmen e vajtjes në cleveland, u lajmërova se ai ato ditë nuk ndodhej në usa dhe me keqardhjen e pamundësisë së takimit, ashtu elegant dhe gentleman siç është, më kishte rezervuar dy bileta për në koncertin e së nesërmes, të një perle të muzikës sinfonike amerikane, për “harmonium-in” e john adams ku mbi të cilat kishte lënë mbishkrimin: për faten, vjenezin.

cleveland, ohio - 8 november 2014