poetry, essays and narrativas (copyright ©)

orakulli i delfit

Orakulli i Delphit

 

...unë mund të jem gabim por, kjo s'do të thotë se mund të m'a heqë njeri nga mendja atë që, tashmë më është tiposur thellë në kokë se, një nga Perënditë e Olimpit. nuk do dhe bën ç’është e mundur që unë, të mos e shoh dot Orakullin e Delfit.

Ndoshta mund të jetë vetë Orakulli që jo hapur e me zë të lartë, ashtu siç e ka zakon, ka biseduar fshehtas me ndonjërën prej perëndive, për të bërë ç’është e mundur të mos më lejojë t’i qasem atij pranë mbasi, nuk ka si të shpjegohet ndryshe që unë jam nisur tre herë për ta parë atë dhe të treja herët nuk më është mundësuar ta shoh.

Ishte fillimi i qershorit 2003 kur iu thashë Piros, kunatit, Ornella’s mbesës si dhe një mikut të tyre që jetojnë Athinë se, të shtunën dua të shkoj në Delfi, të shoh Orakullin.

Ata shprehen dëshirën të vinin me mua dhe në orën 8 të mëngjesit,  u nisëm për atje, 200 km larg Athinës.

Rruga filloi e qetë dhe në CD player kisha vendosur një album të Antonis Remos, blerë dy ditë më parë. Në qetësinë e muzikës dhe bisedës, sa donim dhe tre kilometra të hynim në qytetin e Thiva-s, 100 km përpara se të vesh në Delfi, në një kthese, makina rrëshqiti ne një rrëke vaj makinash i derdhur me parë dhe unë nuk arrita dot më ta kontrolloja timonin dhe u përplas me sbarrat e rrugës.

Dolëm jashtë dhe pamë që disku, krahu i rrotës, parafangua dhe feneri ishin bërë copë.

Mora në telefon shoqërinë ku kisha makinën të siguruar në Vjenë dhe, mbas një ore, erdhi karotreci nga Thiva e n'a kthehu përsëri ne Athinë.

Java me kaloi tek servisi Jorgos aty në Pangrati dhe të premten, makina ishte gati.

Fiksimi ngelet fiksim dhe tiposja po ashtu.

Të shtunën tjetër, qysh në mëngjes, u nisëm për Delfi, të shikonim Orakullin. Fiksimi im iu fiksua dhe të tjerëve dhe u bëmë gati 15 veta.

Kaluam Thiva'n, pimë kafen te fshati i çobenëve në Arahova, në majë të maleve të Delfit dhe mbas 10 km, mbërritëm atje.

U afruam rek kangjellat pranë të cilave prisnin turistë të shumë të cilët n'a thanë se muzeu është i mbyllur mbasi, përpara 2 orësh, të gjitha muzetë e Greqisë, kishin shpallur grevë. I shikoja turistët të pezmatuar, dikë mbështetur tek kangjellat e më tutje disa me aparatët fotografike rripat e të cilave ishin ngatërruar nëpër rrudhat e qafave të burrave e nëpër gjerdanët e varëset plotë gurë e flori te zonjave ku vihej re qartë se si Minolta dhe Konica po përqafoheshin, Fuji po merrte një sy gjumë dhe Nikon-i dukej i inatosur me Canon-in që i kishte kthyer krahët.

Ndenjëm një fare kohe aty dhe na u tha përfundimisht se muzeu arkeologjik i Orakullit të Delfit, nuk do të hapej.

U larguam të habitur nga kjo rastësi e dytë dhe zbritem malin për ta kaluar ditën në Itea, aty pranë detit.

Rasti do ta sillte qe në mesin e majit 2012, unë të nisesha përsëri me makinë nga Vlora për në Athinë dhe kësaj radhe, me vete kisha dhe nipin tim, Egon-in. Mbasi hëngrëm drekën diku, po i afroheshim urës së Andirio - Rio dhe ndalova të furnizohesha në një pikë karburanti. Pashë që në murr, të varur kishte një hartë të Greqisë dhe i hodha një sy.

U nisëm.

Përpara se të futesha në urë, ktheva timonin për majtas dhe vazhdova. Nipi që priste me euro në dorë të paguante urën, kur pa që unë nuk ju drejtova asaj por anës tjetër të bregut, jo asaj që kalon nëpërmjet urës për në Patras me pyeti se ç’kisha ndërmend të bëja.

Ju përgjigja duke i thënë se në hartë kisha parë se kjo rrugë të çon në Delfi dhe është rasti i mirë të shohim Orakullin e Delfit.

Vazhduam rrugën dhe diku, në qafë të një prej maleve që të çon atje, na ndaloi policia e cila kishte dalë në një kontroll rutinë por që na vonoi duke kontrolluar dokumentat.

Pas gati gjysmë ore, vazhduam rrugën për të mbërritur në Delfi, te Orakulli në orën 17.45 pasdite ku dyert, i gjetëm mbyllur. Pritëm mos dilte njeri por, te orari shkruhej 10-18 dhe se hyrja lejohej deri në orën 17.30.

U larguam me inatin që nuk kishim pyetur më parë nëse në Delfi shkonte apo jo e famshmja shprehje "e treta e vërteta", dhe në mendje më shkoi se mos vallë Orakulli e kishte parandjerë ardhjen time dhe kishte bërtitur aq fort sa i kishte zgjuar nga gjumi i drekës Perënditë e Olimpit të cilat, për të më vonuar, më nxorën përpara policin.

 

Athinë, e mërkurë, 27 Maj 2012