poetry, essays and narrativas (copyright ©)

mackanga

 

Mackanga

...ai ishte një "Vlonjat" që këndonte me kitarë këngët e dashurisë. Ai ishte një "Shqiptar" që recitonte plotë ndjenjë vjershat e Naimit. Ai ishte vlonjati më i përvëluar nga dielli i korrikut dhe shqiptari më i ngjyrosur nga ai i gushtit, por, mbi të gjitha, ai ishte djaloshi më i buzëqeshur që mbaj mend akoma nga fëmijëria ime e paqeshur.

Mua më kujtohen si tani kur, mbasditeve, mbas shkollës, shkonim tek dhoma e tyre, aty te konvikti i shkollës mjeksore dhe ai, merrte kitaren në dorë dhe fillonte të këndonte këngët vlonjate që as ne vetë nuk ja u dinim fjalët e ku me të, bashkoheshin dhe ata që si ai, ishin bërë vlonjat e shqiptar dhe me zërin e tyre, të dalë si nga oazet e fjetura të  shkretëtirave të errëta, si dielli që j'u kishte  dhënë ngjyrën, këndonin për vajzat e bukura të bulevardeve të vlorës e atyre të Kinshasa-s që j'u mungonte aq shumë.

Një ditë të viteve '90, në qytetin Ybbs an der Donau, diku më larg vendit ku banoja në Austri, më kapi një dhimbje e madhe dhëmballe. Duke kërkuar një dentist, pashë një tabelë që tregonte emrin e Dr. Jacques Charles Man-Eng dhe duke menduar se duhet të ishte ndonjë doktor i huaj që, si shumë të tillë kishin ngelur nëpër Austri mbas studimeve, hyra brenda ku pashë një burrë që më la përshtypjen e dikujt të ardhur nga Afrika, pa e specifikuar nga cili vend.

Filloi të më mjekonte dhe një moment, më pyeti se nga isha me origjinë, dhe unë, me gojën plotë pambuk, me nje zë të përgjakur e aromë arseniku, thashë "Shqipëria"...

Nuk do të zgjaste sekondi kur ai me një shqipe të pastërt do më thoshte "...dmth flisni shqip" e ku sytë e mi të hapur deri në fund e me shikimin e humbur te llamba sipër aparatit, mes dhimbjes që po më shqyente kokën gati sa s'më dolën nga vendi.

Më tregonte Charly për Vlorën, ashtu siç mu kujtua dhe mua ai, kur fundjavave kthehej nga Tirana për të takuar miqtë e tij më të vegjël në moshë. Mu kujtua kur e shihja pasditeve të shëtiste bulevardit Vlorë-Skelë, ashtu elegant si Zebra me kostumin me vija apo atë me kuadrata të vogla ngjyrë bezhë për tu kthyher natën vonë tek konvikti i mjeksores e kënduar deri në të gdhirë e për luajtur basketboll tek fusha e shkollës, ku, mes gëzimit të topit që hynte brenda rrjetës, llamburisnin dhëmbët e tyre të bardha si drita në errësirën e fushës së qymyrtë...

E pyeta atëhere doktorin për Jozef Mackanga, djalin me kitarë dhe më tha që jeton në belgjikë ose më saktë jetonte, sepse sot, mësova se vlonjati i mirë nga Kongo e largët, ai që i këndonte vlonjateve të bukura e recitonte Naimin si të ishte diku në qetësinë e avullt të oazeve të shkretëriave të verdha, pasi la amanetin e fundit, arkivolin e tij ta mbulonin me flamurin shqiptar, mbylli sytë.

 

Tiranë, e martë, 28 Shtator 2015