poetry, essays and narrativas (copyright ©)

radio slobozia

Radio Slobozia

Sapo i kisha dhënë duart e fundit botimit të katalogut të ekspozitës dhe mbasi më ishte fryrë koka duke dëgjuar tërë ditën Radu-n, dizajnerin që, si tifoz i çmendur i Steaua-s së Bukureshtit që ishte, gjatë gjithë ditës më kishte treguar histori pas historie e minutë pas minute gjithë formacionet e skuadrave, emrat e arbitrave, se sa veta kishte pasur atë ditë në stadium apo se kush e kishte gjuajtur kornen e parë në “Eternul derbi”, siç e quante ai derbin e përjetshëm, ndeshjet midis Steaua-s dhe Dinamo-s së Bukureshtit, u ndjeva si i çliruar kur te dera u shfaq Adina, shefja e marrëdhënieve me publikun në Muzeun Kombëtar Cotroceni, e cila më tha se drejtoresha, zonja Petrescu, donte të bisedonte me mua.

Së bashku me Albanin, i cili ato ditë kishte marrë enkas pushim që të më ndihmonte nëpër takimet e shumta përgatitore, u ngritëm dhe shkuam te zyra e saj.

Hapa derën dhe pashë që brenda ishte edhe Ion Dumitrescu, analisti dhe kritiku i artit, të cilit i dhashë dorën dhe e pyeta se si ishte me shëndet Casandra, vajza e tij kureshtare dhe e pasionuar mbas orëve, veçanërisht mbas lëvizjes së akrepave të tyre.

Pa u ulur mirë akoma, zonja Petrescu na pyeti se çfarë dëshironim të pinim. Nuk zgjati shumë kur brenda hyri Ofelia, sekretarja e saj, e cila na solli nga një filxhan kafe që, siç e dinte tashmë, mbasi po mbushej muaji që isha aty, do e kërkoja turke të mesme.

Zonja Petrescu, e preokupuar, më pyeti se në ç’pikë ishin përgatitjet për ekspozitën, sepse i duhej t’i dërgonte një raport presidentit të Republikës i cili ishte, si të themi, disa dyer më tutje, mbasi Muzeu Kombëtar Cotroceni ishte në të njëjtën godinë me Pallatin Presidencial.

I thashë se tashmë çdo gjë është gati dhe sapo e vendosëm në katalog që kjo ekspozitë qëndron nën patronazhin e presidentit të Rumanisë.

Atë moment vura re se ajo, butësisht, ktheu kokën te një cep i tavolinës dhe i hodhi një shikim fotografisë së tij që, çuditërisht, e mbante jo vetëm në mur, siç mbahen zakonisht zyrave shtetërore fotografitë e presidentëve, por edhe në tavolinën e saj, vendosur në një kornizë të përzgjedhur plot delikatesë, pranë fotografive të të shoqit e fëmijëve. Me ndriçimin e zbehtë të syve që u dukën të përhumbur diku nëpër magazinat e pandriçuara mbushur plot kujtime, filloi të më tregonte se me të ishin miq të vjetër, madje që kur kishte qenë drejtore e Operës së një qyteti.

Ashtu nga vendi siç isha, i hodha një sy fotografisë dhe vura re se ajo ishte e vjetër, ose më mirë të them e kohëve të mëparshme, mbasi presidenti ishte shumë i ri.

Ndenjëm edhe njëfarë kohe te zyra e saj dhe kur pamë se kishte kaluar ora një, u thamë se duhej të shkonim për drekë dhe u larguam.

Rrugës i thashë Albanit se tashmë që çdo gjë është gati dhe se Joachim dhe Erwin, artistët nga Gjermania e Austria, do të vinin të dielën pasdite, a s’do të ishte më mirë që të shtunën të shkonim në Constanta dhe me këtë rast të heq edhe unë një fiksim të vjetër për atë qytet që Melo, im atë, më kishte treguar aq shumë.

Albani, që në Constanta kishte qenë më shumë se çka qenë në Korçë, që e kishte pasur gati gjysmë ore larg nga Pogradeci, i zënë ngushtë, u mundua të nxirrte argumente bindëse, duke më thënë se është gati katër orë larg dhe se rruga nuk është si nëpër Austri. Kur e pa që unë nga ai vesh nuk para dëgjoj mirë, tha se do të na duhej të niseshim qysh herët në mëngjes.

Të shtunën e datës 19 qershor të vitit 2004, aty nga ora 7 e mëngjesit, u nisëm për Constanta. Rruga nuk ishte si në Austri. Mbas disa ndalesave dhe një devijimi për arsye të disa punimeve që po kryheshin përpara se të hynim në urën mbi lumin e Danubit, më në fund, mbërritëm në Constanta.

Dita ishte me diell dhe nga thellësia e qytetit, nga rrugicat e ngushta të tij, depërtoi një fllad deti që hundëve të mia të stërvitura nuk do t’u shpëtonte dot pa u ndier dhe do të më bëhej sikur po më thërriste: “Eja, eja, eja...”

I thashë Albanit se unë nuk largohem nga Constanta pa u larë një herë në Detin e Zi dhe ai, që ishte ambientuar tashmë me kokëfortësinë time, tha të shkojmë në Mamaia, një zonë turistike disa kilometra më tutje.

U nisëm.

Mbasi lashë makinën në një parkim, u ulëm në një bar buzë rërës dhe që gumëzhinte nga turistët e shumtë ardhur posaçërisht, si për të vjedhur rezet e fundit të diellit përpara ardhjes së shirave.

Morëm nga një gotë të madhe birrë “Ursus” dhe u ulëm te vija e detit. Pas pak e lashë gotën dhe u futa në ujë, për të dalë me idenë e qartë në kokë se asnjë det tjetër nuk ta jep kënaqësinë e të larit si Deti Mesdhe.

Me gotën e birrës në dorë shikoja nëpër thellësitë e asaj mase të madhe uji, sikur të kërkoja diçka që më kishte humbur prej kohësh, diku thellë, nëpër thellësitë e kujtimeve të mia, duke u kujtuar së fundmi se ai det ushqehej nga burimet e tre lumenjve të famshëm, siç ishin Danubi, Dnieperi apo Doni. Kjo më trazoi nëpër mendje romanin “Doni i qetë” të Mihail Shollohov-it, me peizazhet e shumta që unë vetë, aty nga mesi i viteve ’90, kisha realizuar buzë brigjeve danubiane nëpër Austri. Me sytë që s’ia shqisja horizontit, ndoshta andej nga derdhej Doni e ku bluja ishte thyer nga disa re ngjyrë gri plumbi që po afroheshin me shpejtësi, në mënyrë instiktive, si nën zë, fillova të murmurisja notat e para të Valsit të Danubit, ndoshta ngaqë ndodhesha pak kilometra larg derdhjes së tij.

Rruga e kthimit filloi e qetë.

Tek ura pranë qytetit Fetesti u ndien pikat e para të shiut të cilat, ku më pak e ku më shumë, më detyronin të ndryshoja lëvizjen e fshirëseve të xhamave.

Ula shpejtësinë e makinës.

Ndjeva rrëshqitjen e rrotave nëpër pellgjet që sapo ishin krijuar rrugëve dhe njëkohësisht, hapa autoradion duke kërkuar ndonjë stacion që transmetonte muzikë, derisa një moment u dëgjuan tingujt e një kënge të njohur dhe e lashë aty. Moderatori lajmëroi se jemi të lidhur me valët e Radio Slobozia-s dhe atë moment Albani tha se jemi afër qytetit të Slobozia-s.

Shikimi ishte vështirësuar nga avulli i brendshëm që kishte veshur xhamat.

Mbas një spoti publicitar, u dëgjua përsëri zëri i moderatorit i cili tha se sapo kishin filluar shira të rrëmbyeshme dhe se ekzistonte frika e përmbytjeve të mëdha. Ktheva kokën nga makina që më parakaloi duke spërkatur xhamat anësorë të simes dhe atë moment moderatori, duke qeshur, përshëndeti dëgjuesit me këngën I wish it would rain down (Sa do të doja të binte shi), për të gjithë ata që prej kohësh ishin qarë nga thatësira gati njëmujore e mezi po e prisnin atë shi.

Nuk zgjati shumë dhe u dëgjuan tingujt e parë të kitarës së Mike Rutherford-it, kitaristit të famshëm të “Genesis”, dhe pas pak zëri karakteristik i Phil Collins-it që do të përsëriste herë pas here: “Now I, I wish it would rain down, down on me
Ooh yes I wish it would rain, rain down on me now.”

Sapo lexuam tabelën hyrëse për në qytetin e Slobozia-s dhe që nga ai moment përjetuam një furtunë të vërtetë, ndoshta të vetmen të përjetuar në atë farë mase.

Rrugës, sa andej-këndej, do të shihnim degë pemësh të thyera dhe makina që kishin ndaluar nga frika mos i godiste ndonjë. Brenda tyre shihja njerëz që gati të tromaksur kishin drejtuar sytë nga qielli e shiu që e uroi moderatori dhe e predikoi Phil Collins me këngën e tij.

Ishim akoma pa dalë nga qyteti dhe një mendje më tha të kërkonim ndonjë hotel, mbasi ai kiamet që po na dërgohej nga sipër e bënte të pashpresë vazhdimin e rrugës për Bukuresht. Vazhdova rrugën sipas tabelave orientuese, por duke udhëtuar ngadalë e me kujdes në atë natë të qullët, nën ndriçimin e vetëtimave si të ishin prozhektorët e një koncerti rock dhe tingujve që dërgonte qielli nëpërmjet bubullimave që ndërhynin ëmbël me goditjen e degëve të pemëve që binin në tavanin e makinës sime si lëvizjet e shkopinjve mbi jaz, duke i dhënë tonin kumbues muzikës së përzgjedhur plot delikatesë e plot dashuri nga moderatori i Radio Slobozia-s.


Bukuresht, e martë, 22 qershor 2004