poetry, essays and narrativas (copyright ©)

radio slobozia

Radio Slobozia

...sapo i kisha dhënë duart e fundit botimit të katalogut të ekspozitës dhe, mbasi më ishte fryrë koka duke dëgjuar tërë ditën Radu-n, dizajnerin që, si tifoz i çmendur i Steaua-s së Bukureshtit që ishte, gjatë gjithë ditës, më kishte treguar histori mbas historie e minutë pas minute gjithë formacionet e skuadrave, emrat e arbitrave, sesa vetë kishte pasur atë ditë në stadium apo se kush e kishte gjuajtur kornen e parë në “eternul derbi” siç e quante ai derbin e përjetshëm, ndeshjet midis Steaua-s dhe Dinamo-s së Bukureshtit, u ndjeva si i çliruar kur te dera, u shfaq Adina, shefja e marrëdhënieve me publikun në Muzeun Kombëtar Cotroceni, e cila më tha se drejtoresha, zonja Florian donte të bisedonte me mua.

Së bashku me Luanin, i cili ato ditë kishte marrë enkas pushim të më ndihmonte nëpër takimet e shumta përgatitore, u ngritëm dhe shkuam te zyra e saj.

Hapa derën dhe pashe që brenda ishte dhe Marian Constantin, analisti dhe kritiku i artit të cilit i dhashë dorën dhe e pyeta se si ishte me shëndet Casandra, vajza e tij kureshtare dhe e pasionuar mbas orëve dhe veçanërisht, mbas lëvizjes së akrepave të tyre.

Pa u ulur mirë akoma, zonja Florian na pyeti se çfarë dëshironim të pinim dhe nuk zgjati shumë kur brenda hyri Ofelia, sekretarja e saj, e cila na solli nga një filxhan kafe, që siç e dinte tashmë, mbasi po mbushej muaji që isha aty, do e kërkoja turke të mesme.

Zonja Florian, e preokupuar, më pyeti se deri ku qëndronin përgatitjet për ekspozitën sepse i duhej t'i dërgonte një raport Presidentit të Republikës, i cili, ishte si të themi disa dyer më tutje, mbasi, Muzeu Kombëtar Cotroceni, ishte në të njëjtën godinë me Pallatin Presidencial.

I thashë se tashmë çdo gjë është gati dhe sapo e vendosëm në katalog që kjo ekspozitë, qëndron nën patronazhin e Presidentit të Rumanisë.

Atë moment, vura re se ajo, butësisht, kthehu kokën tek një cep i tavolinës e i hodhi një shikim fotografisë së tij që, çuditërisht, e mbante jo vetëm në mur, siç mbahen zakonisht zyrave shtetërore fotografitë e presidentëve, por edhe në tavolinën e saj, vendosur në një kornizë të përzgjedhur plotë delikatesë, pranë fotografive të së shoqit e fëmijëve dhe, me ndriçimin e zbehtë të syve që u dukën të përhumbur diku nëpër magazinat e pandriçuara mbushur plotë kujtime, filloi të më tregonte se me të ishte mike e vjetër, bile që kur kishte qenë drejtore e Operës së një qyteti.
Ashtu nga vendi siç isha, i hodha një sy fotografisë dhe vura re se ajo ishte e vjetër, ose më mirë të them e kohëve të mëparshme, mbasi presidenti, ishte shumë i ri.

Ndenjëm dhe një farë kohe aty te zyra e saj dhe kur pamë se ora kishte kaluar nga një, iu thamë se duhej të shkonim për drekë dhe u larguam.

Rrugës i thashë Luanit se tashmë që çdo gjë është gati dhe se Joachim dhe Erwin, artistët nga Gjermania e Austria do të vinin të dielën pasdite, a s'do të ishte më mirë që të shtunën të shkonim në Costanta dhe me këtë rast, heq dhe unë një fiksim të vjetër për atë qytet, për të cilin Melo, im atë, më kishte treguar aq shumë.
Luani, që në Constanta kishte qenë më shumë se çka qenë në Korçë që e kishte pasur gati gjysmë ore larg nga Pogradeci, i zënë ngushtë, u mundua të nxirrte argumente bindëse, duke më thënë se është gati katër orë larg dhe se rruga, nuk është si nëpër Austri. Kur e pa që unë nga ai vesh nuk para dëgjoj mirë, tha se do të na duhej të niseshim qysh herët në mëngjes.
Të shtunën e datës 19 qershor të vitit 2004, aty nga ora 7 e mëngjesit u nisëm për Constanta. Rruga, ashtu siç tha Luani, vërtetë nuk ishte si në Austri. Mbas disa ndalesave dhe një devijimi që i ishte bërë rrugës për arsye të disa punimeve që po bëheshin përpara se të hynim në urën mbi lumin e Danubit, më në fund, mbërritëm në Constanta.

Dita ishte plotë diell dhe nga thellësia e qytetit, nga rrugicat e ngushta të tij depërtoi një fllad deti i cili hundëve të mia të stërvitura, nuk do i shpëtonte dot pa u ndjerë e do të më bëhej sikur po më thërriste “...eja, eja”.

I thashë Luanit se unë nuk iki nga Constanta pa u larë një herë në Detin e Zi dhe ai që ishte ambientuar tashmë me kokëfortësinë time tha se më parë, duhet të shkojmë diku të blejmë rroba banje ndërsa për tu larë, shkojmë në Mamaia, një zonë turistike disa kilometra më tutje.

U nisëm.

Mbasi lashë makinën në një parkim, u ulëm në një bar buzë rërës e që gumëzhinte nga turistët e shumtë ardhur posaçërisht si për të vjedhur rezet e fundit të diellit përpara ardhjes së shirave..
Morëm nga një gotë të madhe birrë “Ursus” dhe u ulëm te vija e detit. Mbas pak, e lashë gotën dhe u futa në ujë për të dalë mbas gati 10 minutash me idenë e qartë në kokë se si Deti Mesdhe, rrallë tjetër Det ta jep kënaqësinë e të larit në Det.

Me gotën e birrës në dorë shikoja nëpër thellësitë e asaj mase të madhe uji, sikur të kërkoja diçka që më kishte humbur prej kohësh, diku thellë, nëpër thellësitë e kujtimeve të mia, duke u kujtuar së fundmi se ai det, ushqehej nga burimet e tre lumenjve të famshëm siç ishin Danub-i, Dnjepr-i apo Don-i për t’mu trazuar nëpër mendje romani "Doni i qetë" i Mihail Sholohov-it me peizazhet e shumta që unë vetë, aty nga mesi i viteve '90, kisha realizuar buzë brigjeve danubiane nëpër Austri dhe, me sytë që s'ia shqisja horizontit, ndoshta andej nga Doni derdhej e ku bluja ishte thyer nga disa re ngjyrë gri plumbi që po afroheshin me shpejtësi, në mënyrë instiktive, si nën zë, fillova të murmurisja notat e para të Valsit të Danubit, ndoshta, ngaqë ndodhesha pak kilometra larg derdhjes së tij.
Luani folloi të fliste në telefon me dikë në universitetin e Constanta-s dhe mbas pak, u kthyhem në qytet.

Ndalova makinën pranë një godine të stilit barok dhe në pritje që Luani të mbarronte punë, fillova t'u hedh nga një sy dyqaneve përreth duke humbur sa në njërin tek tjetri.
Pas gati gjysëm ore, Luani erdhi dhe shkuam tek një restorant në qendër të qytetit ku na prisnin për drekë Xhemilja me Omerin, një vajzë shqiptare nga Maqedonia e martuar me një biznesmen te madh turk që banonin në Constanta. Nën kureshtjen e tregimeve të tyre sesi ishin njohur e sesi e mbanin gjallë ndjenjën e madhe të shqiptarizmit atyre anëve pamë që po errësohej dhe kishte ardhur koha të niseshim për rrugën e kthimit, për Bukuresht.

Rruga e kthimit filloi e qetë.

Tek ura mbi lumin Danub, pranë qytetit Fetesti, u ndjenë pikat e para të shiut të cilat, ku më pak e ku më shumë, më detyronin të ndryshoja lëvizjen e fshirseve të xhamave.

Ula shpejtësinë e makinës.

Ndjeva rrëshqitjen e rrotave nëpër pellgjet që sapo ishin krijuar rrugëve dhe njëkohësisht, hapa autoradion duke kërkuar ndonjë stacion që transmetonte muzikë. Lëvizja stacionet deri sa një moment u dëgjuan tingujt e një kënge të njohur dhe e lashë aty. Moderatori lajmëroi se jemi te lidhur me valët e "Radio Slobozia" dhe atë moment Luani tha se jemi afër qytetit të Slobozisë.

Shikimi ishte vështirësuar nga avulli i brendshëm që kishte veshur xhamat.

Mbas një spoti publicitar, u dëgjua përsëri zëri i moderatorit i cili tha se mbi qytet sapo kishin filluar shira të rrëmbyeshëm dhe se ekzistonte frika e përmbytjeve të mëdha. Ktheva kokën nga makina që më parakaloi duke spërkatur xhamat anësor të asaj times dhe atë moment, moderatori, duke qeshur, përshëndeti dëgjuesit me këngën e Phill Collins "I wish it would rain down" (do të doja shumë të binte shi) për të gjithë ata që prej kohësh ishin qarë nga thatësira gati një mujore e mezi po e prisnin atë shi.

Nuk zgjati shumë dhe u dëgjuan tingujt e parë të kitarës së Mike Rutherford, kitaristit të famshëm të "Genesis" dhe pas pak zëri karakteristik i Phil Collins që do të përsëriste herë pas here:

„…Now I, I wish it would rain down, down on me
Ooh yes I wish it would rain, rain down on me now
Ooh yes I wish it would rain, down on me
Ooh yes I wish it would rain on me”

 

Sapo lexuam tabelën hyrëse për në qytetin e Slobozi-së dhe, që nga ai moment, përjetuam një furtunë të vërtetë, ndoshta të vetmen të përjetuar në atë farë mase.

Rrugës, sa andej këndej, do të shihnim degë pemësh të thyera dhe makina që kishin ndaluar nga frika mos ndonjë i godiste. Brenda tyre shihja njerëz që gati të tromaksur kishin drejtuar sytë nga qielli e shiu që e uroi moderatori dhe e predikoi Phil Collins me këngën e tij.
Ishim akoma pa dalë nga qyteti dhe një mendje më tha të kërkonim ndonjë hotel mbasi ai qamet që po na dërgohej nga sipër, e bënte të pashpresë vazhdimin e rrugës për Bukuresht.  Vazhdova rrugën sipas tabelave orientuese por duke udhëtuar ngadalë e me kujdes në atë natë të qulltë nën ndriçimin e vetëtimave si të ishin prozhektorët e një koncerti rock dhe tingujve që dërgonte qielli nëpërmjet bubullimave që ndërhynin embël me goditjen e degëve të pemëve që binin mbi rrugë e në tavanin e makinës sime si lëvizjet e shkopinjve mbi jaz duke ju dhënë tonin kumbonjës muzikës së përzgjedhur plot delikatesë e plot dashuri nga moderatori i Radio Slobozia...


Vjenë, 4 Dhjetor 2013