poetry, essays and narrativas (copyright ©)

mbi qiellin e verdhë të beogradit

Mbi qiellin e verdhë të Beogradit

..me sytë akoma nga dritarja, duke shoqëruar diellin që po shkonte të flinte diku, mbas disa maleve që nuk ua dija emrin, dëgjova pilotin të thoshte se mbas gati 15 minutash do të uleshim në aeroportin "Nikola Tesla" të Beogradit.
Vazhdoja të ndiqja ndryshimin e ngjyrave në horizontin serb ku portokallia po bëhej vishnje dhe me sytë akoma andej, fillova të strukturoja mendimin se përse aeroporti i Beogradit duhet të quhet i tillë në një kohë që Tesla vetë ishte lindur në Kroaci.

Nuk do kalonin disa minuta dhe ngjyra e qiellit u bë një violetë e errët dhe atë moment, m'u shfaq përpara syve tabela ngjyrë kafe që shihja në autostradën për Zagreb, diku pa shkuar akoma në qytetin Gospić e që lajmëronte se më tutje, ishte muzeu i tij.

Ndiqja ngjyrën violetë që po bëhej akoma dhe më e erët  dhe i përhumbur nëpër errësirën e qiellit, m'u kujtua ajo që kisha lexuar në Niagara, se Tesla ishte lindur nga një baba serb që kishte qenë prifti i një fshati në Kroaci.

15 minutave po u vinte fundi dhe akoma nuk kisha dëgjuar kërcitjen që bëjnë rrotat kur dalin nga shtrati përpara se avioni të ulet. Nga altoparlanti erdhi përsëri zëri i pilotit që lajmëroi se qielli mbi Beograd ishte shumë i rënduar dhe se mjegulla e dendur nuk e lejonte uljen në të kështu që, do të duhej që avioni të bënte dhe disa rrotullime derisa të merrte një ok nga poshtë.

Vura re se vajza që ishte ulur pranë sediljes time i kishte akoma sytë të fiksuar tek altoparlanti. Pa orën në telefonin me të cilin gjatë gjithë udhëtimit seç lojë kishte luajtur dhe i ngriti përsëri sytë sipër.
Ktheva përsëri kokën nga dritarja dhe dëgjoja zhurmën e avionit që për dreq m'u fiksua se duhet të ishte ndonjë tip i vjetër i avionëve “Antonov” prodhim rus. Shihja rrethin që krijohej nga lëvizja e helikave dhe herë pas here i ulja sytë poshtë ku tashmë, nuk dukej më asgjë. Madje, as dritat e fshatrave e qyteteve nuk dukeshin, por vetëm një re e madhe mjegulle në ngjyrë të verdhë në okër që njëherë forcohej dhe herën tjetër zbehej, sipas dritave të Beogradit që kërkonin të çanin mjegullën për tu ngjitur sipër, por që nuk mundeshin dot dhe u merrej fryma e i zinte astma që në metrat e parë.
Avioni vazhdonte të rrotullohej e rrotullohej mbi qiellin e verdhë të Beogradit dhe vura re se kishte kaluar gati gjysmë ore që nga lajmërimi i fundit i pilotit. Ktheja kokën nga pasagjerët që kush shikonte orën, kush shkruante ndonjë shënim të fundit në letër e dikush tjetër më tutje, me sytë e tromaksur hidhte shikimin e zbehtë matanë dritareve, në të verdhën e pajetë të qiellit serb.

Kishin kaluar gati 70 minuta që avioni rrotullohej si pas fillit të një lëmshi leshi të verdhë dhe s'i hiqja sytë nga verdhësia e qiellit që tashmë dhe mua më ishin bërë më të verdha se vetë lëmshi mbi Beograd...

 

 Beograd, e shtunë, 18 dhjetor 2015