poetry, essays and narrativas (copyright ©)

mbi qiellin e verdhë të beogradit

..me sytë akoma nga dritarja, duke shoqëruar diellin që po shkonte të flinte diku mbas disa maleve që nuk ua dija emrin, dëgjova pilotin të thoshte se mbas gati 15 minutash do të uleshim në aeroportin "Nikola Tesla" të Beogradit.
Vazhdoja të ndiqja se si në horizontin serb portokallia po bëhej vishnje dhe fillova të strukturoja mendimin se përse aeroporti i Beogradit duhet të quhet i tillë në një kohë që Tesla vetë ishte lindur në Kroaci dhe duke ndjekur sesi qielli ishte bërë violetë e errët m'u shfaq përpara syve tabela ngjyrë kafe që shihja shpesh në autostradën për Zagreb, aty pa vajtur akoma në Gospić e që lajmëronte se diku më tutje ishte muzeu i tij dhe, mbas disa minutave, m'u kujtua që në Niagara, kisha lexuar se Tesla ishte lindur nga një baba serb që kishte qenë prifti i një fshati në Kroaci.

15 minutave po u vinte fundi dhe akoma nuk kisha dëgjuar kërcitjen që bëjnë rrotat kur dalin nga shtrati përpara se të ulet avioni kur nga altoparlanti erdhi përsëri zëri i pilotit që lajmëroi se qielli mbi Beograd ishte shumë i rënduar dhe se mjegulla e dendur nuk e lejonte uljen në të e se do të duhej që avioni të bënte disa rrotullime derisa të merrte një ok nga poshtë. Ktheva kokën nga vajza që ishte ulur pranë sediljes time dhe pashë që sytë i kishte akoma nga altoparlanti dhe pa orën në telefonin me të cilin gjatë gjithë udhëtimit seç lojë kishte luajtur dhe s'e ndau nga dora.
Ktheva përsëri kokën nga dritarja dhe dëgjoja zhurmën e avionit që për dreq m'u fiksua se duhet të ishte ndonjë tip i vjetër i avionëve “Antonov” prodhim rus dhe ndiqja me sy rrethin që krijohej nga lëvizja e helikave dhe here pas herë shikoja poshtë ku tashmë nuk dukej më asgjë, bile as dritat e fshatrave e qyteteve, por vetëm një re e madhe mjegulle në ngjyrë të verdhë e që njëherë forcohej e bëhej portokalli e një herë tjetër bëhej e kuqërremtë sipas dritave të Beogradit që kërkonin të çanin mjegullën, por që nuk mundeshin dot dhe u merrej fryma e i zinte astma që në metrat e parë.
Avioni vazhdonte të rrotullohej e rrotullohej mbi qiellin e verdhë të Beogradit dhe vura re që kishte kaluar gati gjysmë ore që nga lajmërimi i fundit i pilotit dhe ktheja kokën nga pasagjerët që kush shikonte orën, e kush tjetër shkruante ndonjë shënim të fundit në letër e dikush tjetër më tutje, me sytë e tromaksur hidhte shikimin e zbehtë matanë dritareve në të verdhën e pajetë të qiellit serb. Kishin kaluar gati 70 minuta që avioni rrotullohej si pas fillit të një lëmshi leshi të verdhë dhe s'i hiqja sytë nga verdhësia e qiellit që tashmë dhe mua më ishin bërë më të verdha se vetë lëmshi…

 

Fate Velaj – Beograd, 21 dhjetor 2015