poetry, essays and narrativas (copyright ©)

Mi manchi

 

Të premten e datës 16 janar 2009, pasi hëngra mëngjesin, dola nga hoteli dhe këmbët më çuan tek lokali i Cosimo’s. Ishte e disata ditë që ndryshe nga mëngjeset në Vienna, kafenë e pija sipas një ritualit italian. U thashë “Buongiorno” të pranishmëve, u ula tek tavolina pranë dritares dhe prita banakierin e cili më solli kafenë dhe gazetën. Gjerba kafenë duke shfletuar gazetën, thashë “Arrivederci” dhe dola jashtë.

Ndeza makinën dhe ju drejtova daljes së qytetit.

Si gjithmonë, me vete, aparatin fotografik.

Sapo u dukën fshatrat dhe plantacionet me ullinj pranë tyre, ula shpejtësinë dhe duke ndjekur pejsazhin përreth, një godinë si e braktisur, më tërhoqi vëmendjen.

Ndalova makinën buzë rrugës dhe zbrita. Fillimisht, kapërceva një mur guri dhe, duke hedhur sytë sa majtas-djathtas, ju rotullova godinës për të parë se nga cila anë do ishte më interesante për ta fotografuar.

Tek një oborr i vogël, mu shfaq porta e godinës mbi të cilën, ishte shkruar “Mi manchi”.

Më mungon.

Duke mos ja ndarë sytë atyre gërmave, kuptimi të cilave më goditi thëllë në tru e oshëtiu mureve të tij, me buzëqeshjen ngelur si kafeja cepave të buzëve, lëviza kokën për të parë se mos vallë, aty pranë, gjeja gjurmë të vetmisë por, përveç një guri, asgjë nuk dukej.

Ngrita sytë nga fasada ballore e godinës por më ngelën tek një dritarë e vogël sipër derës, xhami i së cilës, ishte i thyer.

Vetiu, shikimi më shkoi përsëri tek guri dhe shkova e mora.

Me të në dorë, u ula tek bordura e derës. M’u krijua idea se guri ishte akoma i ngrohtë. Ndoshta kishte qenë ky gurë që kishte thyer xhamin. Ndoshta xhami sapo ishte thyer dhe ai, ose ajo, sapo ishte larguar.

Mendja më shkoi se duhet të kishte qenë “Ai”.

Ai djali.

Duke dalë nga qyteti, në një nga rrugicat e ngushta të tij, në faqen e një muri, sytë më zunë një shkrim dhe disa shishe birre aty pranë.

“Greta – T.A.” (Ti amo. Të dua) shkruhej mbi të.

Mos vallë kishte qenë i njejti person që i kishte shkruar të dyja. Fillimisht, këtë këtu dhe më vonë, ndoshta natën, duke u gdhirë, atë në qytet.

Apo e kundërta?

Mbasi kishte kaluar natën duke pirë birra pas birrash ka ardhur këtu, tek vendi i takimit të përhershëm me shpresën se ajo do ja ketë falur marrëzitë dhe, mbasi do ketë pritur e pritur me orë të tëra, ka kërkuar gurë nëpër oborr. Dhe, me shikimin humbur matanë pemëve të ullinjve, me zërin e ngjirur nga thirrjet "Ku jeeeee!!!. Eja. Eja. Ejaaaa. Mos më lerë kështu se po më shqyhet koka" ka thyer xhamin e dritares ku, jehona e fjalëve ka oshëtirë në boshllëkun e godinës brenda së cilës përnatë ishte përqafuar e dashuruar, dhe atë moment, ka shkruar “Mi manchi”.

Ndoshta.

Tek muri pranë derës ishin shkruar disa gërma.

“G+B=A”

I preka me dorë gërmat.

I ndjeva të lagështa.

Nuk e kuptova përse mendja më shkoi se ai duhet të quhej Benedetto.

Nuk e njihja.

As Gretën nuk e njihja.

Fillova të kujtoja se mos vallë i kisha parë së bashku nëpër qytet. Duke shëtitur apo duke u puthur mbështetur tek muri a ulur shkallëve diku rrugicave.

Vendosa të qendroj një farë kohe në heshtjen e oborrit.

Në vetminë e tij.

Dëshiroja t’a ndjeja akoma më shumë lagështinë e lotëve të tij mbi “G+B=A”.

Ta dëgjoja zërin e tij të ngashëryer kur netë më parë i ishte përgjëruar. I ishte lutur t’ja falte çdo gjest të pataktë e dalldisje dashurie. I kishte premtuar për të disatën herë se nuk do ishte aq pasionant. Nuk do i përshpëriste poshtë dritares deri afër mëngjesit. Nuk do i dilte kohë pa kohë përpara.

I ishte përgjëruar se…

Apo mos vallë Greta kishte rënë në dashuri me dikë tjetër dhe këtij i ishin djegur të gjitha siguresat e trurit. I ishte bërë çdo gjë e zezë.

Errësirë.

Si ditën, ashtu dhe natën e kudo që shkonte, shkruante “Greta, ti amo“.

Mos vallë ishte verbuar nga bukuria e saj dhe çdo kthim koke a shikim i tejzgjatur i djemve të qytetit drejt saj e kishin kthyher në një dyshues për gjithshka saqë, dhe kur ajo do t’i ketë thënë “të lutem, mos u bëj kaq i ngjitur se jam në sezon provimesh e po më lë pa mësuar” ai do e ketë marrë si një “më lë rehat se s’je i vetmi ti në qytet” e kështu, xhelozinë, ka kërkuar ta tresë nëpër shishet e birrës…

Nuk dija.

Me këto mendime në kokë, hodha gurin dhe u ngrita nga vendi. Kërkova të hapja derën e godinës por, ishte e kotë.

Ktheva kokën për ta parë edhe njëherë shkrimin mbi derë si dhe xhamin e gjymtuar të dritares, shtypa butonin e aparatit dhe fiksova atë pamje të përlotur nga dashuria dhe malli…

 

Fate Velaj

Vienna, 18 Mars 2020

mbi një ngjarje ndodhur në Novoli, Lecce.